តើ
ព្រះត្រៃបិដកលេខ ២០២៤៧] មហាកច្ចានៈដ៏មានអាយុឆ្លើយថា ម្នាលអាវុសោ ដូចបុរសជាអ្នកត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ដើរទៅកាន់ទីស្វែងរកខ្លឹមឈើ ហើយដើរហួសខ្លឹមឈើធំ ដែលនៅក្នុងទីនោះ ដើរហួសគល់ និងដើម ហើយសំគាល់ថា គួរស្វែងរកខ្លឹមត្រង់មែក នឹងសន្លឹកទៅវិញ មានឧបមាយ៉ាងណា សេចក្តីឧបមេយ្យនេះ ក៏យ៉ាងនោះដែរ កាលបើព្រះសាស្តា គង់ក្នុងទីចំពោះមុខ នៃលោកដ៏មានអាយុទាំងឡាយ លោកទាំងឡាយ ដើរហួសព្រះមានព្រះភាគនោះ ហើយសំគាល់ថា គប្បីសួរសេចក្តីនេះនឹងខ្ញុំវិញ ម្នាលអាវុសោ ព្រោះថា ព្រះមានព្រះភាគនោះ តែងទ្រង់ជ្រាបនូវហេតុដែលគួរជ្រាប ទ្រង់ឃើញនូវហេតុដែលគួរឃើញ ព្រះតថាគតនោះ មានចក្ខុកើតហើយ មានញាណកើតហើយ មានធម៌មិនវិបរិតកើតហើយ ព្រះអង្គជាបុរសដ៏ប្រសើរ ព្រះអង្គជាអ្នកពោលនូវធម៌ អ្នកប្រាប់នូវធម៌ អ្នកបង្អោននូវប្រយោជន៍ អ្នកឲ្យនូវសេចក្តីប្រតិបត្តិ ដើម្បីត្រាស់ដឹងនូវព្រះនិព្វាន ឈ្មោះអមតៈ ជាម្ចាស់នៃធម៌ កាលនេះជាកាលគួរដល់ព្រះតថាគតនុ៎ះហើយ លោកទាំងឡាយ គប្បីសាកសួរនូវសេចក្តីនៃឧទ្ទេសនេះ នឹងព្រះមានព្រះភាគចុះ (បើ) ព្រះមានព្រះភាគនៃយើង ទ្រង់សំដែងយ៉ាងណា អ្នកទាំងឡាយ គប្បីចាំទុកនូវឧទ្ទេសនោះដូច្នោះ។ ព្រះត្រៃបីដកលេខ២១(៨៥) ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចជាបុរសអ្នកត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ត្រាច់ទៅស្វែងរកខ្លឹមឈើ កាលបើឈើធំមានខ្លឹមឋិតនៅ (ចំពោះមុខ) ក៏រំលងខ្លឹម ស្រាយ សំបក ក្រមរ ហើយកាត់យកតែមែក និងស្លឹកមក សំគាល់ថាខ្លឹម ហើយចៀសចេញទៅ។ បុរសមានចក្ខុ បានឃើញបុរសនោះហើយ ក៏និយាយយ៉ាងនេះថា ឱបុរសដ៏ចម្រើននេះ មិនស្គាល់ខ្លឹម ស្រាយ សំបក ក្រមរ មែក និងស្លឹកទេតើ ហេតុដូច្នោះ បានជាបុរសដ៏ចម្រើននេះ ត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ត្រាច់ទៅស្វែងរកខ្លឹមឈើ កាលបើឈើធំមានខ្លឹមឋិតនៅ (ចំពោះមុខ) ក៏រំលងខ្លឹម ស្រាយ សំបក ក្រមរ ហើយកាត់យកតែមែក និងស្លឹកមក សំគាល់ថាខ្លឹម ហើយចៀសចេញទៅ ការងារណា ដែលបុរសនោះ ត្រូវធ្វើ ដោយខ្លឹមឈើ(៨៦ )ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចជាបុរស អ្នកត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ត្រាច់ទៅស្វែងរកខ្លឹមឈើ កាលបើឈើធំមានខ្លឹមឋិតនៅ (ចំពោះមុខ) ហើយ ក៏រំលងខ្លឹម ស្រាយ សំបក ហើយកែះយកតែក្រមរមក សំគាល់ថាខ្លឹម ហើយចៀសចេញទៅ។ បុរសមានចក្ខុបានឃើញបុរសនោះហើយ ក៏និយាយយ៉ាងនេះថា ឱបុរសដ៏ចម្រើននេះ មិនស្គាល់ខ្លឹម ស្រាយ សំបក ក្រមរ មែក និងស្លឹកទេតើ ហេតុដូច្នោះ បានជាបុរសដ៏ចម្រើននេះ ជាអ្នកត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ត្រាច់ទៅស្វែងរកខ្លឹមឈើ កាលបើឈើធំមានខ្លឹមឋិតនៅ (ចំពោះមុខ) ហើយ ក៏រំលងខ្លឹម ស្រាយ សំបក ហើយកេះយកតែក្រមរមក សំគាល់ថាខ្លឹម ហើយចៀសចេញទៅ ការងារណា ដែលបុរសនោះត្រូវធ្វើ ដោយខ្លឹមឈើនោះ ការងារនោះ ក៏នឹងមិនសម្រេចប្រយោជន៍ ដល់បុរសនោះឡើយ (សេចក្តីនេះឧបមាយ៉ាងណា) មានអត្ថន័យប្រហាក់ប្រហែលគ្នា នៅគ្នាប បន្ត ៨៧ ៨៨ ៨៩ ៩០។ព្រះត្រៃបិដក ២៨ [២៤៥] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ដូចជាបុរសត្រូវការដោយខ្លឹមឈើ ស្វែងរកខ្លឹមឈើ ត្រាច់ទៅកាន់ទីស្វែងរកខ្លឹមឈើ បានកាន់យកដឹងដ៏មុត ចូលទៅកាន់ព្រៃ បុរសនោះ ឃើញដើមចេកធំ ត្រង់ នៅខ្ចី មិនទាន់មានត្រយូង ក្នុងព្រៃនោះ ក៏កាត់ដើមចេកនោះ ត្រង់គល់ លុះកាត់គល់ហើយ ក៏កាត់ចុង លុះកាត់ចុងហើយ ក៏បកស្រទប កាលបើបុរសនោះបកស្រទប ក៏មិនបានសូម្បីតែស្រាយ ក្នុងដើមចេកនោះទេ នឹងបាននូវខ្លឹមពីណា បុរសមានភ្នែក ក្រឡេកមើលឃើញដើមចេកនោះ ពិចារណាដោយឧបាយ កាលបើបុរសនោះ ក្រឡេកមើលឃើញ ពិចារណាដោយឧបាយ ដើមចេកនោះ ក៏ប្រាកដជារបស់សោះសូន្យ ប្រាកដជារបស់ទទេ ប្រាកដជារបស់មិនមានខ្លឹម ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ខ្លឹមនឹងមានក្នុងដើមចេក ដូចម្តេចបាន យ៉ាងណាមិញ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សង្ខារណានីមួយ ជាអតីត អនាគត បច្ចុប្បន្ន ។បេ។ សង្ខារណា ក្នុងទីឆ្ងាយក្តី ក្នុងទីជិតក្តី ភិក្ខុក្រឡេកមើលឃើញសង្ខារនោះ ពិចារណាដោយឧបាយ កាលបើភិក្ខុនោះ ក្រឡេកមើលឃើញ ពិចារណាដោយឧបាយ សង្ខារនោះ ប្រាកដជារបស់សោះសូន្យ ប្រាកដជារបស់ទទេ ប្រាកដជារបស់មិនមានខ្លឹម ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ខ្លឹមនឹងមានក្នុងសង្ខារ ដូចម្តេចបាន ក៏យ៉ាងនោះឯង។ ៣៦៤] ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកក្លិនខ្លឹមឈើ ស្រេចលើក្លិនខ្លឹមចន្ទន៍ក្រហម ប្រសើរជាងក្លិនខ្លឹមឈើទាំងអស់ ដូចម្តេចមិញ។ ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ពួកធម៌ជាចំណែកខាងការត្រាស់ដឹង ស្រេចលើបញ្ញិន្ទ្រិយ ប្រសើរជាងធម៌ទាំងអស់ ដោយការត្រាស់ដឹង ក៏ដូច្នោះឯង។បិដកលេខ ៤៤ ដកស្រង់ចេញពីឃ្នាប ១០ (កាដាស់តឿនព្រះសាស្តា)ដោយការនៅរួមគ្នាបុគ្គលគប្បីដឹងថាបុគ្គលមានប្រាថា្នដ៏លាមកមានសេចក្ដីក្រោធជាអ្នកលុបគុណរឹងត្អឹងលើកខ្លួនច្រណែនមានសេចក្ដីកំណាញ់ជាអ្នកអួតអាងមានសំដីទន់ភ្លន់និយាយក្នុងកណ្ដាលប្រជុំជនដូចជាសមណៈតែជាអ្នកមានទិដ្ឋិអាក្រក់មិនអើពើ (ក្នុងធម៌វិន័យ) ជាបុគ្គលរឡេមរឡាមពោលនូវពាក្យកុហកតែងធ្វើនូវអំពើ (អាក្រក់) ក្នុងទីស្ងាត់យ៉ាងណាអ្នកទាំងឡាយទាំងអស់គ្នាលុះដឹងច្បាស់នូវពាក្យនោះយ៉ាងណាហើយគួរជាអ្នកព្រមព្រៀងគ្នាចូរបណ្ដេញនូវបុគ្គលនោះចេញកំចាត់បង់នូវបុគ្គលដូចជាសម្រាមកំចាត់បង់នូវបុគ្គលជ្រោកជ្រាកចេញលំដាប់អំពីនោះអ្នកទាំងឡាយចូរបន្សាត់នូវបុគ្គលទាំងឡាយដូចជាសំដីឬអង្កាមមិនមែនជាសមណៈ លើកខ្លួនថាជាសមណៈនោះចេញលុះអ្នកទាំងឡាយកំចាត់បង់នូវបុគ្គលប្រាថ្នាលាមកមានអាចារៈនិងគោចរៈដ៏លាមកចេញហើយជាអ្នកមានស្មារតីចូរកំណត់នូវការនៅរួមគ្នាដោយបុគ្គលបរិសុទ្ធនិងមិនបរិសុទ្ធគួរជាអ្នកព្រមព្រៀងគ្នាមានប្រាជ្ញាដ៏ខ្ជាប់ខ្ជួននិងធ្វើនូវទីបំផុតនៃទុក្ខបាន។
ENGLIS
ENGLISH
Volume 20[247] Venerable Mahākaccāna said:“Friend, it is like a man in need of heartwood who goes in search of heartwood. Having come upon a great tree that has heartwood, he passes by the root and trunk and instead takes branches and leaves, thinking them to be the heartwood.In the same way, when the Blessed One is present before the venerables, they pass by the Blessed One and instead think to ask me about this matter.For the Blessed One knows what should be known, sees what should be seen. The Tathāgata has vision, knowledge, and true Dhamma. He is the supreme person, the teacher of the Dhamma, the guide who leads to Nibbāna, the Deathless.This is the time to approach the Tathāgata. You should ask the Blessed One about this teaching. As He explains it, you should remember it accordingly.”—
English (Translation)Tripitaka,
Volume 21(85–86)“Monks, suppose a man seeking heartwood comes upon a great tree but passes over the heartwood, sapwood, bark, and fibers, and instead takes branches and leaves, thinking them to be heartwood.A wise man, seeing him, would say: ‘This man does not understand what heartwood, sapwood, bark, fibers, branches, or leaves are. Therefore, though he seeks heartwood, he fails to obtain it.’Likewise, what he seeks will not be accomplished.”(This same meaning continues in sections 87–90.)
Volume 28[245]“Monks, suppose a man seeking heartwood cuts down a banana tree. He cuts the trunk, splits it open, and peels layer after layer, yet finds no core at all. The banana tree is empty, hollow, without essence.Even so, monks, all formations—past, future, or present—whether far or near, when seen with wisdom, are empty, void, without essence.How could there be any core in formations?”—
[364]“Just as the fragrance of red sandalwood surpasses all other fragrances, so too, among all Dhammas, the faculty of wisdom (paññā) leading to enlightenment is supreme.”–
-Tripitaka
Volume 44 (Admonition)“When living together, one should recognize a person of corrupt desires, anger, hypocrisy, arrogance, jealousy, stinginess, boastfulness, and deceptive speech—one who appears gentle in public like a recluse but holds wrong views, is careless in the Dhamma and discipline, speaks falsely, and acts wrongly in secret.Having understood such a person, one should unanimously expel and remove them, just as one discards rubbish.After removing such corrupt individuals, one should associate with the pure, with mindfulness and wisdom, living in harmony, and striving to bring suffering to an end.”-
-Français (Traduction)Tripitaka,
Volume 20[247]Le vénérable Mahākaccāna dit :« Ami, c’est comme un homme qui cherche le cœur du bois. Trouvant un grand arbre, il dépasse la racine et le tronc et prend seulement des branches et des feuilles, pensant que c’est le cœur.De même, lorsque le Bienheureux est présent, certains le délaissent et viennent m’interroger.Or, le Bienheureux connaît ce qui doit être connu et voit ce qui doit être vu. Le Tathāgata possède la vision, la connaissance et le Dhamma véritable. Il est le guide vers le Nibbāna, l’Immortel.C’est à Lui qu’il faut poser ces questions et retenir ses enseignements tels qu’il les expose. »
Volume 21(85–86)« Moines, un homme cherchant le cœur du bois, voyant un grand arbre, ignore le cœur, le bois, l’écorce et les fibres, et prend seulement des branches et des feuilles, pensant que c’est l’essentiel.Un homme sage dirait qu’il ne comprend pas la nature des choses et qu’il Ne peut accomplir ce qu’il cherche. »(Ce sens continue dans les sections suivantes.)
8, Volume 28[245]« Moines, comme un homme qui coupe un bananier pour en chercher le cœur : en le découpant couche par couche, il ne trouve aucun noyau. Il est vide, sans essence.De même, toutes les formations, passées, futures ou présentes, vues avec sagesse, sont vides, sans essence.Comment pourraient-elles contenir une essence
[364]« Comme le parfum du bois de santal rouge surpasse tous les autres parfums, ainsi la sagesse menant à l’Éveil surpasse tous les phénomènes. »—
Tripitaka, Volume 44 (Avertissement)« En vivant ensemble, il faut reconnaître les personnes corrompues : pleines de désirs, de colère, d’orgueil, de jalousie, d’avarice, et de duplicité—douces en apparence mais fausses dans leurs vues et leurs actes.Après les avoir reconniues, il faut les écarter comme des impuretés.Ensuite, il faut vivre avec des personnes pures, avec vigilance et sagesse, en harmonie, afin d’atteindre la fin de la souffrance. »
paramathabudhi-fpevu 